Πριν απο αρκετό καιρό η μικρή Μαργαρίτα έχασε το καναρίνι της, Οι δικοί της για να μην στεναχωρηθεί της είπαν πως ο Λάλης (ετσι φώναζε το καναρίνι της) αλητεύει με τους φίλους του τα χελιδόνια που τον βοήθησαν να το σκάσει απο το κλουβί.

Προχθές στη γειτονιά τους, μπαμπά και κόρη που έκαναν βόλτα, άκουσαν ένα δυνατό κελάιδισμα που τους τράβηξε τη προσοχή.
Της είπε ο μπαμπάς της: Λές να είναι ο Λάλης και να γυροφέρνει εδώ κοντά και να τον τσακώσουμε;
Η Μαργαρίτα απαντά: Όχι βρε, μπαμπά. Κελαιδάει όμορφα αλλα δεν είναι ο Λάλης μας. Θα τον γνώριζα αν ήταν ο Λάλης γιατί κελαιδούσε Ελληνικά και εγω μπορούσα να τον καταλάβω. Αυτό το καναρίνι δεν κελαιδάει με τον ίδιο τρόπο.
Μπαμπάς: Δηλαδή ο Λάλης κελαιδούσε Ελληνικά;
Μαργαριτα: Εεεε, τι δεν καταλαβαίνεις τη διαφορά;;

Μαργαρίτα (5 ετών),

Τα κατοικίδια μας, “μιλάνε” την ίδια γλώσσα με εμάς και τα καταλαβαίνουμε, τα νιώθουμε!!!!