Και ναι, σήμερα είναι τα γενέθλια μου!!!

Και ναι, το γιορτάζω!!!

Τι πιο όμορφο απο τα να γιορτάζουμε την ημέρα των γενεθλίων μας!!

Και ναι, τα λέω τα χρόνια μου (ακόμα)!!!

Αααα, ναι, δεν σας αποκάλυψα πόσο είμαι.

Λοιπόν, απο σήμερα θα είμαι

Θα με ρωτήσετε πως αισθάνομαι; Πως νιώθω;

Θα σας πω, πως δεν κατάλαβα πως έφτασα στα 39. Αλήθεια , μου φαίνονται όλα σαν να ήταν χτές.

Σαν να ήταν χτες, που ξύπνησα πρώτη για να ντυθώ να πάω με λαχτάρα και χαρά στο σχολείο. Να πάρω τη τσάντα μου και με γοργό βήμα ( τόσο γοργό που τα αδέρφια μου γκρίνιαζαν οτι τρέχω και τους κουράζω) να φτάσω στο σχολείο. Λάτρευα το σχολείο. Όχι μόνο για τα μαθήματα αλλά και για τους φίλους- συμμαθητές, τα παιχνίδια, τα γέλια. Να παίξω στο προαύλιο σχοινάκι, μήλα και τρέξιμο (αγώνες, όπως λέει τώρα η μια παραμυθένια μου).

Σαν να ήταν χτες, που ήμουν στην εφηβεία, στο γυμνάσιο-λύκειο. Τα γέλια (και γελούσα τόσο πολύ και εύκολα, που όταν έπαιρνα το λόγο να πω μάθημα οι συμμαθητές μου προσπαθούσαν να με κανουν να γελάσω), τα πειράγματα, το τελευταίο θρανίο, που συνήθως λάτρευα (όχι για να κρύβομαι αλλά για να τα βλέπω όλα).

Σαν να ήταν χτες, που έδωσα πανελλήνιες και που πήρα τα θετικά αποτελέσματα. Που παρουσιάστηκα στη σχολή για την εγγραφή μαζί με το μπαμπά μου και φούσκωνε απο περηφάνια την στιγμή που υπέγραφα, σαν να υπέγραφα συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στα κράτη.

Σαν να ήταν χτες, που διορίστηκα. Που φόρεσα τη σκούρα μπλε στολή μου και τα αθλητικά παπούτσια μου και τα μαγικά μου άσπρα γάντια. Και ενώ είμαι στο ίδιο πόστο εδώ και 13 χρόνια, οι συνάδελφοι μου εξακολουθούν να με φωνάζουν Καιτούλα, όπως τη πρώτη ημέρα.

Σαν να ήταν χτες, που γνώρισα τον άνθρωπο μου, που αποφασίσαμε να χαράξουμε κοινή πορεία και μια ημέρα του Σεπτέμβρη ενωθήκαμε με τα ιερά δεσμά του γάμου. Και που μας συνόδευσαν στην εκκλησία, συγγενείς,  φίλοι-συμμαθητές , φίλοι- συμφοιτητές, φίλοι-συνάδελφοι. Και εγώ ένιωθα σαν πριγκίπισσα μέσα στο φουσκωτό μου νυφικό και ξέχασα να πάρω τα μισά πράγματα μαζί μου απο τα γέλια και τη παρέα (παραλίγο να πάμε και χωρίς την ανθοδέσμη).

Σαν να ήταν χτες, που ο γυναικολόγος μου ανακοίνωσε τη πιο ευχάριστη είδηση της ζωής μου, οτι θα αποκτήσουμε δυο “παραμυθένιες”. Και ήρθε η στιγμή που τις πήραμε αγκαλιά, αλλάξαμε τις πρώτες πάνες, ακούσαμε τα πρώτα Σ’αγαπώ.

Και ισως επειδή αισθάνομαι πως όλα αυτά συνέβησαν χτες, κρύβω ακόμα μέσα μου εκείνο το παιδί που επιζητά το παιχνίδι, τη πλάκα, το γέλιο, τους φίλους. Και οι μικρές παραμυθένιες μου καταφέρνουν να κάνουν αυτό το παιδί να το βγαίνει απο τη “κρυψώνα” του και να γελά δυνατά, όπως στο σχολείο.

Θα κάνω μια ευχή για τα γενεθλιά μου. Θα ευχηθώ όσα χρόνια και να περάσουν: