Από το καλοκαίρι, κάθε φορά που κατεβαίνουμε στο χωριό, γιαγιά και εγγονές στήνουν μια γλυκιά «συνομωσία». Έχουν το δικό τους «μυστικό», όπως λένε μεταξύ τους.

Όταν οι γονείς, εμείς δηλ., φύγουμε για το διπλανό χωριό να πάρουμε περιοδικά, εφημερίδες και ψωμί, γιαγιά και εγγονές στολίζονται και το «σκάνε» για βόλτα που θα καταλήξει στο περίπτερο της περιοχής που θα αγοράσουν μια λιχουδιά, συνήθως το γνωστό σοκολατένιο αυγό.

Προσπαθούν οι παραμυθένιες μου να διαφυλάξουν αυτό το «μυστικό», όπως οι ίδιες το αποκαλούν αλλά μάταια. Από μόνες τους μου το αποκαλύπτουν κάθε φορά. Απλά εγώ προσποιούμαι όταν φεύγω πως δεν καταλαβαίνω τι πρόκειται να συμβεί. Αν και τις βλέπω να τρέχουν να στολιστούν (κρυφά), να αφήνουν υπονοούμενα πως κάπου θα πάνε, τα χαχανητά  και τα ψιθυρίσματα με τη γιαγιά, που μου κλείνει το μάτι.

Όταν επιστρέψω, μου  εξιστορούν τι συνέβη και εγώ κάνω την έκπληκτη. Και περισσότερο χαίρομαι που, ακόμα, μου λένε τα πάντα. Πόσο “γλυκά αθώα” είναι αυτή η ηλικία που το «μυστικό» είναι μια σοκολάτα και δεν μένει μυστικό για πολύ.

Τη πραγματική ζαβολιά, όμως, από το καλοκαίρι τη κάνει η μαμά (εγώ δηλ.) που στο διπλανό χωριό πάω για να αγοράσω από το φούρνο και να φάω κρυφά το καταπληκτικό κρουασάν με μερέντα και τριμμένο αμύγδαλο.

Μην μου πείτε ότι δεν δικαιούται και η μαμά να έχει ένα τόσο γλυκά αθώο «μυστικό»;;;;;