Τρεις μέρες έμειναν και το καλοκαίρι μας χαιρετά κλείνοντας μας το μάτι και δίνοντας μας ραντεβού για του χρόνου. Τι σας έμεινε από το φετινό καλοκαίρι; Τι θα θυμόσαστε;

Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά, λέει το τραγουδάκι και συμπληρώνω εγώ μου άρεσε πιο πολύ όταν σας είχα αγκαλιά. Αλλά τα κουβαδάκια, τα φτυαράκια, τα καραβάκια κέντριζαν τόσο το ενδιαφέρον των μικρών μου κοριτσιών που την αγκαλιά της μαμάς τη θυμόντουσαν μόνο για να κάνουν διάλλειμα και να τσιμπήσουν κάτι. Και έτσι έπρεπε να είναι. Στην θάλασσα πηγαίναμε για να κολυμπήσουν και  να παίξουν στην ακρογιαλιά.

Εγώ, όμως, πιο πολύ απολάμβανα τα λεπτά που εναλλάξ τις είχα αγκαλιά στην ξαπλώστρα να τσιμπήσουν κάτι. Ήταν οι στιγμές που ενώναμε τις πατούσες μας και συζητούσαμε. Για απλά πράγματα που στα μάτια τους, όμως, φάνταζαν σπουδαία.

Από το τι θα φάμε σήμερα, τι έκαναν τη προηγούμενη μέρα που τους έμεινε έντονα στη μνήμη, τι έφτιαξαν στην άμμο με τα κουβαδάκια ως την ανακάλυψη κοχυλιών. Τι πανηγυρισμούς ζήσαμε την στιγμή που ανακάλυψαν μόνες τους το πρώτο κοχύλι, σαν να ήταν η πιο σημαντική ανακάλυψη που έκανε ο άνθρωπος στην Ιστορία.

Αυτές οι στιγμές που οι μικρές μοιραζόντουσαν μαζί μου τη ξαπλώστρα και όλες τις σκέψεις τους με θέα το απέραντο γαλάζιο, για μένα ήταν χαλαρωτικές και μοναδικές και τις ονόμασα πατουσοθεραπείες.

Αυτές είναι κάποιες από τις στιγμές που εγώ θα θυμάμαι για το φετινό καλοκαίρι και θα χαμογελάω.