Ήταν ώρα για ύπνο. Είχαν ξαπλώσει στα κρεβάτια τους και μου είπαν ότι ήθελαν να μου πουν αυτές ιστορίες δικές τους. Συμφώνησα και ξεκίνησε πρώτα η Ελπίδα την αφήγηση της δικής της παραμυθοσαλάτας.
Μια φορά και ένα καιρό ήταν η Σταχτοπούτα και είχε βγει για ψώνια(ζει στην εποχή μας η Σταχτοπούτα). Είδε μια όμορφη τσάντα σε ένα μαγαζί και πήγε να τη πάρει (από μικρά τα κορίτσια έχουν τις τσάντες ως απαραίτητο αξεσουάρ). Αλλά δεν την έφταναν τα λεφτά της (ακόμα και η Σταχτοπούτα ζει την οικονομική κρίση). Τότε στεναχωρήθηκε. Της είπε ο πρίγκιπας: μην στεναχωριέσαι, θα στη πάρω εγώ(πραγματικός πρίγκιπας). Μετά η Σταχτοπούτα πήρε την αμαξά της να πάει στο χορό. Της χάλασε, όμως, η ρόδα. Ευτυχώς, ο Μίκυ Μάους με το Μάστορα (οι από μηχανής θεοί) της την έφτιαξαν και πρόλαβε το χορό και μπλα μπλα….. στο τέλος αυτοί καλά και εμείς καλύτερα
Σειρά της Έλλης: μια φορά και ένα καιρό ήταν η Ωραία κοιμωμένη, η Χιονάτη και η Πεντάμορφη και έτρωγαν μαζί (υπάρχει φιλία).
Τότε άκουσαν το Κακό Λύκο και είπαν γρήγορα να κλείσουμε καλά τη πόρτα (ευτυχώς δεν μπορεί να μπει όπως στα τρια γουρουνάκια). Διάβασαν βιβλία και μετά είπαν ας κοιμηθούμε γιατί αύριο πρέπει να πάμε σχολείο μπλα μπλα……και τέλος αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Ήταν δυόμιση ετών και είπαν τις πρώτες του ιστορίες. Δεν είχε σημασία τόσο τι είπαν ( εγώ προσπαθούσα να κρατηθώ να μην γελάσω) αλλά το ότι προσπάθησαν να αφηγηθούν. Τώρα οι παραμυθοσαλάτες περιέχουν πιο πολλούς ήρωες και μεγαλύτερη φαντασία.
(Visited 269 times, 1 visits today)