Στα περισσότερα παιδιά, για να μην πω σε όλα, αρέσουν να ακούνε παραμύθια. Άλλοτε με δράκους και ιππότες, άλλοτε με πρίγκιπες και πριγκίπισσες, άλλοτε με κακές μάγισσες και κακούς μάγους, άλλοτε με ζώα του δάσους, άλλοτε με ζώα της ζούγκλας, άλλοτε με ζώα της θάλασσας, άλλοτε για πειρατές και θησαυρούς, άλλοτε με νεράιδες και μαγευτικά τοπία.

Ανάλογα τη διάθεση, την ηλικία , το φύλο, τα γούστα ποικίλλουν και τα παραμύθια είναι τόσα πολλά ώστε να τα καλύψουν όλα. Το ίδιο παιδί μπορεί σήμερα να θέλει να ακούει παραμύθια για ιππότες και μετά από λίγες μέρες για πειρατές.

Εγώ κρίνοντας από τα δικά μου παιδιά και τα παιδιά των φίλων μου διαπιστώνω ότι το παραμύθι έχει μια πορεία εξέλιξης όσο μεγαλώνει το παιδί.

Στη βρεφική ηλικία του αρέσει να του αφηγούνται παραμύθια και κυρίως η μαμά. Η χροιά της φωνής και η ένταση της την ώρα της αφήγησης είναι που του αρέσει. Σιγά σιγά μπαίνουν στη ζωή του οι εικόνες και τα παραμύθια αποκτούν άλλη διάσταση. Λατρεύει να ανοίγει κρυφές εικόνες στο παραμύθι του και να ανακαλύπτει ένα καινούριο κόσμο.

Στη προσχολική ηλικία αρχίζουν οι ερωτήσεις. Γιατί ο κακός λύκος έφαγε τη κοκκινοσκουφίτσα; Γιατί πετάνε οι νεράιδες; Που είναι τώρα και δεν τις βλέπουμε; Πολλές και επίμονες ερωτήσεις που αναζητούν μια «πειστική» απάντηση.

Κάπου εκεί αρχίζουν και οι παραμυθοσαλάτες (έτσι τις αποκαλώ) . Είναι οι ιστορίες των μικρών παιδιών που τους αρέσουν να  αναμιγνύουν τους ήρωες διαφορετικών  παραμυθιών και να δημιουργούν το δικό τους παραμύθι. Ποιος είπε ότι η κοκκινοσκουφίτσα δεν μπορεί να κάνει παρέα με τα τρια γουρουνάκια;

 Ποιος είπε ότι ο Μίκυ μαους δεν μπορεί να σώσει τη Σταχτοπούτα, που χάλασε η ρόδα της άμαξας της και δεν μπορεί να πάει εγκαίρως στο χορό; Ποιος είπε ότι οι ήρωες των παλιών κλασικών παραμυθιών δεν ζουν και αντιμετωπίζουν σύγχρονες καταστάσεις; Δεν υπάρχουν πιο νόστιμες παραμυθοσαλάτες από αυτές που δημιουργούν τα παιδιά.

Αργότερα στη νηπιακή και σχολική ηλικία το παιδί έχει την δυνατότητα να δώσει σάρκα και οστά στο παραμύθι του με τις ζωγραφιές του. Χρησιμοποίει φαντασία για να δημιουργήσει ένα παραμύθι και με τα χεράκια του να βάλει εικόνες και να το ζωντανέψει. Το παραμύθι μπορεί να γίνει παιχνίδι και μικρή θεατρική παράσταση. Παριστάνει κάποιον ήρωα όπως τον έχει φανταστεί ή με τους φίλους του στήνει ολόκληρο σκηνικό.

Οι δικές μου «παραμυθένιες» μου μου αφηγήθηκαν τις πρώτες τους παραμυθοσαλάτες στα δυόμιση τους ενώ είχαν ξαπλώσει για ύπνο. Σε επόμενη ανάρτηση θα σας πω ένα μέρος από τις παραμυθοσαλάτες τους.