Βρίσκομαι στο σουπερ μάρκετ και δυο ηλικιωμένοι είναι μπροστά στο ταμείο. Ο κύριος που είναι πρώτος ζητά απο τον ταμία αν μπορεί να πληρώσει γρήγορα γιατί έπρεπε να βγεί έξω. Ο υπάλληλος ξεκινά με έντονο τόνο να του λέει πως δεν μπορεί να βιάζεται γιατί, τάχα, θα έκανε λάθος. Ο κύριος που κρατούσε μόνο δυο πράγματα χαμηλόφωνα του εξηγεί το λόγο που βιάζεται. Ο υπάλληλος συνεχίζει με έντονο τόνο να φωνάζει πως δεν μπορεί να βιάζεται. Ο κύριος πληρώνει και φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι.

Αμέσως μετά βρίσκεται μια ηλικιωμένη κυρία που λέει στο ταμία ότι δεν φοράει τα γυαλιά της και νομίζει πως το προιόν έχει λήξει και του ζητά ευγενικά να δει την ημερομηνία. Με αγενέστατο τρόπο της λέει πως κάνει λάθος.

Και αυτό είναι απλά ένα περιστατικό αγένειας.

Μόνο που αρκετά συχνά συναντώ ανθρώπους που μιλάνε άσχημα στους άλλους ή τους μειώνουν. Άνθρωποι που αντί να πουν Καλημέρα το πρωί ψάχνουν αφορμή για να τσακωθούν ή να προσβάλλουν τον άλλο. Άνθρωποι που θα σπρώξουν πχ. στο μετρό για να μπουν στο συρμό ενώ μπορούν να περιμένουν να βγουν οι εξελθόντες. Άνθρωποι που προσπαθούν να πάρουν πονηρά τη σειρά κάποιου ενώ στη πραγματικότητα δεν θα κερδίσουν κάτι.

Άνθρωποι που εύκολα θα σου πουν πως αυτό που έχεις ή που κάνεις, δεν είναι ωραίο ενώ είναι. Άνθρωποι που δυσκολεύονται να πουν ένα καλό λόγο για αυτό που κάνεις (και δεν εννοώ κολακεία).

Και θυμάμαι παλιότερα… Τότε που μας έλεγαν οι γονείς μας να σεβόμαστε τον άλλο. Να λέμε Καλημέρα-Καληνύχτα. Να μιλάμε στο πληθυντικό. Να περιμένουμε στη σειρά μας για να εξυπηρετηθούμε.

Και αναρωτιέμαι…Πότε χάθηκε η ευγένεια;