Όταν χάνουμε κάποιον αγαπημένο μας, νιώθουμε πόνο. Έναν οξύ πόνο όπως όταν δημιουργείται ένα τραύμα, ένα βαθύ τραύμα. Η εικόνα του μας σοκάρει, ο πόνος είναι έντονος και ζητάμε να γιατρευτούμε.
Η συμπαράσταση και οι κουβέντες των φίλων μας, των δικών μας ανθρώπων είναι το φάρμακο που προσπαθεί να μας γιατρέψει, να μας πάρει τον πόνο μακριά, να μην κοιτάς και ξανακοιτάς το τραύμα.
Η συμπαράσταση και οι κουβέντες των φίλων μας, των δικών μας ανθρώπων είναι το φάρμακο που προσπαθεί να μας γιατρέψει, να μας πάρει τον πόνο μακριά, να μην κοιτάς και ξανακοιτάς το τραύμα.
Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει, λένε. Τα γιατρεύει; Ναι, το τραύμα (η απώλεια) θα κλείσει. Δεν ξεχνάς, όμως, ένα βαθύ τραυματισμό. Μια ουλή θα δημιουργηθεί στη θέση του.
Μια ουλή που δεν θα πονάει το ίδιο έντονα, αλλά θα είναι εκεί να σου θυμίζει. Να σου θυμίζει ότι κάποτε πόνεσες πολύ. Ότι “τραυματίστηκες” απο την απώλεια.
Σε κάποια αλλαγή του καιρού που “ξυπνά” εικόνες, λέξεις, αναμνήσεις ή σε ένα «άγγιγμα» της ουλής θα νιώσεις μια ενόχληση, θα δακρύσεις.
Αφιερωμένο σε όσους έφυγαν και άφησαν μια βαθιά “ουλή”…
(Visited 37 times, 1 visits today)