Καλοκαίρι, θάλασσα, διακοπές, μπάνια, βόλτες, παιδικά γέλια και φωνούλες. Εδώ, σε εμάς, όλα αυτά. Γιατί κάπου αλλού υπάρχουν παιδικές φωνούλες αλλά δεν είναι χαρούμενες.
Είναι παιδικές φωνές γεμάτες πόνο από τραύματα, φόβο για αυτό που ζούνε, απόγνωση για το τι θα γίνει, σπαραγμό για τον αποχωρισμό οικείων τους προσώπων.
Κάπου, μακριά από εμάς, παιδιά που δεν γνωρίζουμε, που δεν θα συναντήσουμε αλλά που τα βλέπουμε από την οθόνη του σπιτιού μας.
Μεσημέρι, οι μικρές κοιμούνται και εγώ πατάω το κουμπί της τηλεόρασης και ξεκινούν οι ειδήσεις. Που μόνο δυσάρεστα αναγγέλλουν και τα χαρούμενα γεγονότα είναι κάπου στο τέλος χωμένα και συρρικνωμένα. Και πρώτη είδηση ο πόλεμος. Εικόνες φρίκης και αίματος. Εικόνες αυτών των παιδιών που πεινάνε, πονάνε, υποφέρουν. Και περιβάλλονται αυτές οι εικόνες με λέξεις βγαλμένες από μελόδραμα ή ποίηση (οι περιγραφές κάποιων δημοσιογράφων…..).
Δεν θα σταθώ ποιος έχει δίκιο ή άδικο στον πόλεμο αυτό. Εξάλλου, δεν ξέρω αν υπάρχει δίκιο ή άδικο στο πόλεμο;
Αναρωτιέμαι (για αυτό γράφω) και δεν το χωράει ο νους μου (το νιονιό μου, που λένε στο χωριό μου) πως ένας άνθρωπος μπορεί να πατήσει ένα κουμπί και να αφανίσει ή να τραυματίσει άλλους συνανθρώπους του και κυρίως παιδιά. Πως, σε ότι και αν πιστεύει ή ακόμα και αν «εκτελεί» εντολές, χτυπάει σε μια πλατεία γεμάτη παιδιά ή σε ένα νοσοκομείο; Πως εκτελεί εν ψυχρώ παιδιά και μετά κοιμάται ανενόχλητος;
Δεν μπορώ να βρω «δικαιολογία». Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Όχι δεν είμαι, δεν το «παίζω» ο πιο καλός άνθρωπος του κόσμου. Απλά, δεν μπορώ να καταλάβω πως για κάποιους είναι μόνο ένα πάτημα κουμπιού, μιας σκανδάλης.
Είδα τις εικόνες αυτών των παιδιών και κάθε φορά που τις σκέφτομαι, δακρύζω. Αυτοί πως μπορούν και συνεχίζουν; Απορώ…..
(Visited 74 times, 1 visits today)