Ξαφνικά, δυνατός αέρας φύσηξε. Τόσο δυνατός που σκόρπισε τα αστεράκια στον ουρανό, ανακάτεψε τα μαλλάκια της Φεγγαρένιας και φεγγαρόσκονη απλώθηκε παντού.

Η νεράιδα σηκώθηκε και άρχισε να φτιάχνει τα μαλλάκια της και το φορεματάκι της.

–αχ, πρέπει να βάλω μια τάξη. Πως σκορπιστήκατε έτσι μικρά μου αστεράκια;

Πέταξε με τα μικρά χρυσά φτερά της για να βάλει τάξη στο έναστρο ουρανό. Άρχισε να προσπαθεί να μετακινήσει τα αστεράκια. Κάποια, όμως, είχαν ζαλιστεί αρκετά από τον δυνατό αέρα που έχαναν την ισορροπία τους και κουτουλούσαν το ένα πάνω στο άλλο.

Η Φεγγαρένια συνέχισε να προσπαθεί να βάλει σε μια σειρά τα ζαλισμένα αστεράκια. Έβαλε πρώτα το μεγαλύτερο αστέρι που αυτό ήταν το πιο ζαλισμένο από όλα. Δίπλα του με σειρά έβαζε τα υπόλοιπα από το μεγαλύτερο στο μικρότερο.

Και όταν, επιτέλους,  τελείωσε στάθηκε δίπλα στο φεγγάρι και ετοιμαζόταν να ανέβει για να συνεχίσει το τραγούδι. Τότε το μεγαλύτερο αστέρι, ζαλισμένο όπως ήταν, πέφτει πάνω στο διπλανό του, που και αυτό έπεσε πάνω στο άλλο και ένα ένα τα αστεράκια έπεφταν σαν να ήταν ντόμινο. Το τελευταίο έπεσε πάνω στη Φεγγαρένια που με την σειρά της έπεσε πάνω στο φεγγάρι. Τα μαλλάκια της ανακατεύτηκαν πάλι και όπως σηκώθηκε και την είδε το φεγγάρι βάλανε τα γέλια. Και τα γέλια τους έγιναν πιο δυνατά όταν είδαν πίσω τους ένα σωρό με μισοζαλισμένα αστέρια πεσμένα το ένα πάνω στο άλλο.

Μα μην νομίζετε ότι τα αστεράκια θύμωσαν. Αντιθέτως βάλανε τα γέλια και αυτά. Και σε όλο τον ουρανό γέλια ακουγόντουσαν. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να τα ακούσουμε. Αλλά, ξέρετε πως θα καταλάβετε ότι τα αστέρια και η Φεγγαρένια γελάνε; Όταν τα αστέρια τρεμοπαίζουν και βλέπετε αυτή τη λάμψη τους να αναβοσβήνει, τότε να ξέρετε ότι σίγουρα γελάνε πολύ.

Όνειρα γλυκά!!!