Κάθε πρωί μπροστά στη πόρτα της εισόδου οι “παραμυθένιες” μου με αποχαιρετούν για το παιδικό σταθμό. Ένα πρωινό πριν 5 μήνες περίπου η Ελπίδα μου με αποχαιρέτισε και με ρώτησε: 
-μαμά, τι θα κάνεις τώρα που θα φύγουμε;
Της απαντώ οτι : θα κάνω ένα σωρό δουλειές, θα πλύνω, θα σκουπίσω, θα σφουγγαρίσω, θα μαγειρέψω, θα φτιάξω τα δωμάτια.
Όλα όσα δηλ κάνει κάθε μαμά καθημερινά. Η απάντηση μου την έκανε να με κοιτάξει με ύφος και να μου πει: μαμά είσαι σταχτοπούτα;
Προσπάθησα να μην γελάσω. Ένα  θα πω από τότε κάθε φορά που κρατάει το νεραιδο-ραβδί της έρχεται κοντά μου και λέει: άμπρα κατάμπρα ,να γίνεις πριγκίπισσα και μετά συνεχίζει προσποιόμενη λεγοντάς μου: μαμά τι όμορφο φόρεμα φοράς!!!και μου χαμογελάει.
Ελπίδα, 2 μιση ετών
αφιερωμένο απο μένα σε όλες τις μαμάδες σταχτοπούτες!!!