Τον τελευταίο καιρό κάθε φορά που παρακολουθούσα τα social media πιανόταν η ψυχή μου. Φωτογραφίες νεκρών παιδιών που πνίγηκαν στη θάλασσα προσπαθώντας να σωθούν απο την κόλαση του πολέμου.
Σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης πολλοί άνθρωποι ανέβαζαν στους λογαριασμούς τους τις φωτογραφίες αυτών των νεκρών παιδιών. Πολλές φορές μπήκα στο πειρασμό να σχολιάσω.
Και προβληματίστηκα για το αν πρέπει να ανεβαίνουν τέτοιες φωτογραφίες.
Μπορούμε (και έτσι πρέπει) να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες να βρούν μια ειρηνική πατρίδα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Να τους βοηθήσουμε προσφέροντας καταλύματα, τροφή, ρούχα, ιατρική περίθαλψη.
Πρέπει, όμως, παράλληλα να φωνάζουμε για να σταματήσει ο πόλεμος. Όσο υπάρχει πόλεμος θα υπάρχει προσφυγιά, φτώχεια, εξαθλίωση, θάνατος.
Ταπεινή μου γνώμη, μην ξεχνάμε:
Όχι πόλεμος.
Μόνο ειρήνη.
Σε κανένα άνθρωπο, σε κανένα παιδί, δεν αξίζει ένα τέτοιο τέλος.
(Visited 55 times, 1 visits today)