Φέτος το καλοκαίρι είχαμε τη χαρά να μείνουμε τρεις ολόκληρες εβδομάδες ( με ένα διάλειμμα μιας εβδομάδας ενδιάμεσα για να επισκεφτούμε την όμορφη Καλαμάτα) στο χωριό μου που συνδυάζει βουνό και θάλασσα.

Εκείνο που απολαμβάνουν οι μικρές μου πιο πολύ, όμως, όταν πάμε στο χωριό είναι (εκτός από τη γιαγιά, τους θείους, τη θεία Βίκυ με τα ζουζούνια της και όλους τους φίλους μας) τη μεγάλη αυλή του σπιτιού, την αυλή της γιαγιάς. Όσοι μένετε σε πόλη και διαμέρισμα θα καταλαβαίνετε το γιατί. Είναι μεγάλος «ασφαλής» χώρος που τα παιδιά παίζουν με πράγματα που σε ένα διαμέρισμα δεν μπορούν.

Παιχνίδι Νο1: Κηπουρική ( με την ευρύτερη έννοια). Πότισμα των δέντρων και λουλουδιών με όλους τους τρόπους και τα μέσα, λάστιχο βρύσης, κουβαδάκια, ποτήρι νερού. Σκάψιμο για φύτεμα λουλουδιών, μια καλή αφορμή για να παίξουν με τα χώματα. Αφαίρεση ξερών μαραμένων λουλουδιών, εδώ ισχύει και η παροιμία  μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά αφού στο τέλος τα φυτά μένουν με τα κοτσάνια τους μόνο.

Παιχνίδι Νο2: Ποδήλατο μέχρι τελικής πτώσεως. Μπροστά στο καλάθι το μπουκάλι με νερό και πίσω σε θέση δεμένη η κούκλα και βουρ το πετάλι. Χτυπούσαν και το κουδούνι καμιά φορά να φύγουν οι εφτάψυχες (δόξα τω θεό, για αυτές) γάτες.

Παιχνίδι Νο3: Πέταγμα της μπάλας….ως τον ουρανό. Στο μπαλκόνι του διαμερίσματος τους έχω πει να κλωτσάνε τη μπάλα και να μην την πετάνε ψηλά για να μην πέσει κάτω στο παρκινγκ με τα αυτοκίνητα. Στην αυλή της γιαγιάς, όμως, οι μπάλες πετιούνται ψηλά ως τον ουρανό, ως το φεγγάρι μαμά!!

Παιχνίδι Νο4: Οι εφτάψυχες και υπομονετικές γάτες της γειτόνισσας. Το πρωί τις φώναζαν στην αυλή μας και ενώ οι γάτες προσπαθούσαν να κοιμηθούν στην σκιά, οι μικρές τους τραγουδούσαν δυνατά. Αλλά αυτές οι ήρεμες γατούλες κοιτούσαν την χορωδία που κάλυπτε όλα τα είδη ασμάτων από το Φεγγαράκι μου λαμπρό, τη Ταβέρνα του Μανώλη ως το Χέρια Ψηλά του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Το μεσημέρι μετά από αυτή τη μουσική πανδαισία που ζούσαν οι γάτες, οι μικρές τις επιβράβευαν για την υπομονή τους με φαγητό. Το απόγευμα οι γάτες, είπαμε εφτάψυχες, προσπαθούσαν να σωθούν από μπάλες που έπεφταν από τον ουρανό ή από ποδηλάτες χωρίς φρένα.

Παιχνίδι Νο5: Πέτρες και αυτοκόλλητα. Όχι καλά διαβάσατε. Μάζευαν πέτρες από διπλανό χωράφι ή από θάλασσα και παρέμβαιναν εικαστικά στο τοπίο κολλώντας τους πάνω αυτοκόλλητα με ζωάκια, καρδούλες, νεράιδες κ.α..

Παιχνίδι Νο6: Επίσκεψη ολίγων λεπτών στην γειτόνισσα. Ανέβαιναν στο ποδήλατο και επισκεπτόντουσαν τη γειτόνισσα που καθόταν στη δική της αυλή για να πουν ένα γεια και ξανά πάλι στην αυλή της γιαγιάς. Μαμά, πάμε να δούμε τι κάνει η ……!,δικαιολογία για να την επισκεφτούν.

Παιχνίδι Νο7: Ανακαλύπτουν το ζωικό βασίλειο και κυρίως των εντόμων. Από πεταλούδες όλων των χρωμάτων ως τα αλογάκια της Παναγίας. Πόσο συχνά να πετύχει κάποιος στη πόλη αλογάκι της Παναγίας; Τα παιδάκια 3 ετών εντυπωσιάζονται με τέτοιες ανακαλύψεις.

Παιχνίδι Νο8: Η μια έπαιρνε τη κούκλα της (το μωρό της) με το καρότσι και αφού έκανε το γύρο της αυλής έφτανε στο σημείο που η άλλη είχε στήσει ολόκληρο σκηνικό υπαίθριας ταβέρνας, της έπαιρνε παραγγελία και τη σέρβιρε.

Αυτά είναι μερικά από τα παιχνίδια που κάνουν την αυλή της γιαγιάς ξεχωριστή. Αν και στην πόλη επισκεπτόμαστε συχνά κούνιες, πάρκα, πλατείες, η αυλή της γιαγιάς προσφέρει μια διαφορετική αίσθηση ξεγνοιασιάς και ελευθερίας στις μικρές.

Οι μέρες τελείωσαν και η επιστροφή στη πόλη αναπόφευκτη. Οι γονείς στη δουλειά και οι μικρές στον παιδικό σταθμό να αφηγηθούν στη δασκάλα τους και στους φίλους τους τις περιπέτειες τους στην αυλή της γιαγιάς!!!