Κατά τη μυθολογία οι Ώρες ήταν θεότητες των καιρών και του χρόνου. Κόρες του Δία και της Θέμιδος και αδερφές των τριών Μοιρών και των Νυμφών. Έργο τους ήταν να παρακολουθούν τα έργα των ανθρώπων.

Σήμερα, οι Ώρες και τα Λεπτά είναι μονάδες μέτρησης του Χρόνου και έργο τους δεν είναι ,μόνο, να παρακολουθούν τα έργα των ανθρώπων αλλά και να δημιουργούν συναισθήματα. Άλλοτε συναισθήματα άγχους, πίεσης λόγω καθημερινότητας, άλλοτε χαράς και συγκίνησης και άλλοτε λύπης και στεναχώριας.

Πόσες είναι οι Ώρες άγχους και πίεσης σε μια μέρα; Στο καθένα διαφορετικά ανάλογα με το χαρακτήρα του, την ιδιοσυγκρασία του και το πρόγραμμα της καθημερινότητας του. Οι Ώρες είναι εκεί για όλους να παρακολουθούν τα έργα τους. Για τις μαμάδες ή και τους μπαμπάδες( έχουν και αυτοί το μερίδιο τους) να πάνε τα παιδιά σχολείο, να πάνε στη δουλειά (αν εργάζονται), να προλάβουν να μαγειρέψουν, να καθαρίσουν, να συγυρίσουν,  να σιδερώσουν, να κάνουν τα ψώνια του σπιτιού, να διαβάσουν τα παιδιά, να παίξουν μαζί τους, να τα κάνουν μπάνιο, να τα βάλουν για ύπνο…. Ουφ, τρέξιμο!! Ευτυχώς όλα τα προλαβαίνει κανείς (εεεε, σχεδόν όλα) αν έχει πρόγραμμα, όχι στρατιωτικό αλλά ένα ευπροσάρμοστο πρόγραμμα.

Ώρες λύπης, στεναχώριας και αγωνίας. Δυστυχώς υπάρχουν και αυτές. Δεν θέλω να σταθώ σε αυτές τις Ώρες. Είναι αυτές που ο καθένας θέλει να περάσουν γρήγορα, να μην ξανάρθουν και να τις ξορκίσει μακριά. Να είχαμε ένα μαγικό ραβδί να τις εξαφανίσουμε. Αλλά και αυτές είναι μέσα στη ζωή.

Υπάρχουν, όμως και οι γλυκές Ώρες. Οι Ώρες της χαράς και της συγκίνησης. Όταν έρχεται ένα μωρό στον κόσμο, όταν μια μαμά ή μπαμπάς αγκαλιάζει το παιδί της-ου, όταν μοιράζεται χρόνο μαζί του, όταν ένα παιδί χαμογελάει ή γελάει, όταν σου λέει πρώτη φορά σ αγαπάω μαμά ή μπαμπά και εσύ δεν χορταίνεις να το ακούς, όταν πάει πρώτη μέρα σχολείο, όταν γυρίζει από το σχολείο με ζωγραφιές στο χέρι όλο καμάρι, όταν λέει πρώτη φορά το ποίημα του, όταν το βλέπεις να μεγαλώνει, να παντρεύεται, να αποκτά παιδιά, να γίνεσαι παππούς – γιαγιά,….. Τελικά πόσες μα πόσες είναι και οι Ώρες της χαράς και της συγκίνησης; Πολλές, μα πάρα πολλές.

Απλά ως κοινοί θνητοί κάποιες φορές ξεχνάμε αυτές τις γλυκές θεότητες, τις Ώρες. Μας τρέχει η καθημερινότητα. Αλλά κάποια όμορφη εικόνα, μια μαγευτική στιγμή, ένας γνώριμος ήχος, μια μελωδική φωνή, μια συναρπαστική γεύση, μας θυμίζουν ότι υπάρχουν. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τις απολαύσουμε, να τις ακούσουμε, να τις γευτούμε.