Εργάζεσαι, επιστρέφεις σπίτι, συνεχίζεις τρέχοντας να τελειώσεις τις καθημερινές ασχολίες για τα παιδιά, για το σπίτι, για την εργασία…..

Όμως, στάσου και σκέψου, πως ο χρόνος κυλάει, φεύγει και οι στιγμές με τα παιδιά μας δεν ξαναεπιστρέφουν…. Αυτό λέω και στον ευατό μου, όταν πανικοβάλομαι πως δεν σιδέρωσα όσο ήθελα, δεν καθάρισα όλες τις γωνίες του σπιτιού, δεν έφτιαξα το πιο gourmet γεύμα που θα μπορούσα (αν είχα χρόνο)….

Και τότε πατάω pause και

1. Αρχίζω συζήτηση με τα παιδιά
2. Δεν κάνω κάτι άλλο ταυτόχρονα (είμαι αφοσιωμένη στο ότι μου λένε)
3. Δεν βιάζομαι, τους δίνω χρόνο να πουν ότι τα απασχολεί.

Γιατί;;; Γιατί θα μεγαλώσουν και θέλω να θυμούνται πως η μαμά άκουγε όσα της λέγανε, τα μικρά και τα μεγάλα, τα αστεία και τα δυσάρεστα, τα αληθινά και τα ψεμματάκια (και ας έκανε κάποιες φορές πως δεν καταλάβαινε)……