Το περιστατικό που θα σας περιγράψω συνέβη στην αρχή της σχολικής χρονιάς, όχι μέσα στο σχολείο αλλά μέσα σε ένα kids friendly cafe.

Πίνοντας καφέ με φίλες μου μαμάδες τη πρώτη ημέρα της σχολικής χρονιάς στο διπλανό τραπέζι άκουσα μια συνομιλία μιας μαμάς με το παιδί της που δεν ήταν πάνω απο 8 ετών. -Μαμά, θέλω να παίξω με το τρενάκι αλλά παίζει άλλος.-Σπρώξτο, παιδί μου, σπρώξτο σου είπα, παίζει αρκετή ώρα.Και συνέχισε να πίνει αμέριμνη το καφέ της.Και εκεί άρχισα να αναρωτιέμαι:
Πότε ο διάλογος έπαψε να είναι η πρώτη μας επιλογή για να λύνουμε ότι μας απασχολεί;
Πότε το σπρώξιμο και οι φωνές έγιναν τρόποi να διεκδικούμε;
Γιατί το να επιθυμούμε κάτι σημαίνει οπωσδήποτε πως πρέπει να το αποκτήσουμε τώρα;
Πότε η υπομονή έπαψε να θεωρείται αρετή;
Μήπως το σπρώξε, φώναξε, κορόιδεψε, γέλασε χλευαστικά,  δημιουργεί ανθρώπους θύτες;
Μήπως σαν γονείς ή εκπαιδευτικοί οι μικρές μας κινήσεις και τα απερίσκεπτα λόγια ενισχύουν τον εκφοβισμό, τη λεκτική και σωματική βία;
Και το αντίστροφο, μήπως για κάποιους, πλέον, το να είσαι ευγενικός και διαλλακτικός σε κάνει θύμα;
Δεν θα δώσω σοφές απαντήσεις αλλά τροφή για σκέψη!!