Ήταν με το ζόρι 2μιση ετών όταν πρώτη φορά είδαν τη κόρη οικογενειακών φίλων μας (αγαπημένη των κοριτσιών μου και δική μας) να χορεύει μπαλέτο στη σχολή χορού. Στεκόντουσαν όρθιες μπροστά από όλους και κοιτούσαν, αρχικά, μαγεμένες και στη συνέχεια προσπαθούσαν να αντιγράψουν τις κινήσεις. Η δασκάλα χορού τους μίλησε κατά τη διάρκεια της πρόβας βλέποντας τες να προσπαθούν να κάνουν τα ίδια.
Από τότε μια ερώτηση ακούγαμε συνέχεια:
Από τότε μια ερώτηση ακούγαμε συνέχεια:
Πότε θα πάμε μπαλέτο;
Εμείς δεν ήμασταν και πολύ θετικοί ως προς το μπαλέτο.
Σκεφτόμασταν για άλλο άθλημα. Μπαλέτο, σιγά.
Ποτέ μην λες ποτέ.
Η ερώτηση συνέχιζε να υπάρχει: Εμείς πότε θα πάμε μπαλέτο;
Και εμείς απαντούσαμε: Να μεγαλώσετε λίγο ακόμα. Απαντούσαμε, έτσι, σκεπτόμενοι ότι θα το ξεχάσουν.
Όμως, όχι μόνο συνέχιζαν να ρωτάνε Εμείς πότε θα πάμε μπαλέτο αλλά κάθε φορά που απαντούσαμε, Να μεγαλώσετε λίγο ακόμα, ρωτούσαν Πόσο χρονών δηλαδή να είμαστε;.
Και η επίμονη ερώτηση τους τα κατάφερε.
Και η επίμονη ερώτηση τους τα κατάφερε.
Τεσσάρων ετών και 4 μηνών τις γράψαμε στη σχολή χορού. Η δασκάλα χορού τις θυμόταν.
Μαζί γράφτηκαν και οι αγαπημένες φίλες τους, η Άννα Μαρία και η Ειρήνη. Η “συμμορία” όπως τις αποκαλούσε η δασκάλα χορού, η κ. Βασιλική.
Για ένα χρόνο φορούσαν τα ροζ κορμάκια και τις μικρές πουέντ τους και προσπαθούσαν να μάθουν όλα όσα δίδασκε η δασκάλα μπαλέτου. Οι μπαμπάδες είχαν αναλάβει δύο φορές την εβδομάδα να τις πηγαινοφέρνουν στη σχολή. Στο τέλος κάθε μαθήματος η δασκάλα τους έδινε μπισκότα που έφτιαχνε η ίδια. Μια δασκάλα που τα παιδιά τα βλέπει σαν δικά της. Και αυτά την αγαπούν.
Αυτή την Τετάρτη η γλυκιά μας «συμμορία» ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου Πολιτών του δήμου Περιστερίου και έδωσε τη πρώτη της παράσταση με τη σχολή μπαλέτου. Μαλλιά με κότσο γεμάτα ασημόσκονη και ροζ φιογκάκια, με ροζ κορμάκια και ροζ καρό φουστίτσες, κρατώντας τις κούκλες τους χόρεψαν (παρίσταναν τα μωρά) και οι θεατές χειροκροτούσαν στο ρυθμό της μουσικής τις πιο μικρές μπαλαρίνες της σχολής.
Οι δικές μου παραμυθένιες όταν τελείωσαν το χορευτικό τους ήρθαν και έκατσαν μαζί μας να δουν την υπόλοιπη παράσταση. Μα, μέσα στο πλήθος αναζητούσαν να δουν τη δασκάλα τους, τη κ. Βασιλική.
Τώρα οι πουεντ θα μπουν στο κουτί τους. Θα δώσουν ραντεβού το φθινόπωρο πάλι.
Καλό καλοκαίρι, μικρές μπαλαρίνες!!!!
Καλό καλοκαίρι, γλυκιά «συμμορία»!!!
(Visited 54 times, 1 visits today)