Κάθε φορά που κατεβαίνουμε στο πατρικό μου έχουμε τη χαρά να συναντιόμαστε πάλι με τους παιδικούς μου φίλους. Δεν είναι, πλέον, απλά παιδικοί φίλοι αλλά μεταξύ μας όλοι έχουμε αποκτήσει συγγενική σχέση. Κάποιος έχει παντρέψει κάποιον, άλλος έχει βαφτίσει το παιδί κάποιου άλλου και ένας υπέροχος κύκλος έγινε που εξακολουθεί να μας ενώνει πέρα από τη φιλία και τις παιδικές αναμνήσεις.

Έτσι και φέτος, στις διακοπές μας, είχαμε τη χαρά να συναντηθούμε στα πάτρια εδάφη. Οι μεγάλοι να λένε τα νέα τους πίνοντας καφεδάκι ή τρώγοντας και τα πιτσιρίκια να τρέχουν, να παίζουν, να χαχανίζουν. Και που και που να ακούγεται και η φωνή κάποιας από εμάς: προσέξτε, όχι από εκεί, ελάτε να φάτε….

Φέτος, όμως, η χαρά ήταν διπλή καθώς ακόμα και κάποιοι από τους φίλους μας στην πόλη έκαναν τις διακοπές τους στο μέρος καταγωγής μου. Και ενώ βρισκόμαστε στη πόλη όλο το χρόνο ( όταν το επιτρέπουν οι εργασίες μας), φέτος το καλοκαίρι βρεθήκαμε και στο χωριό μου.

Οι μεγάλοι καφέ ή φαγητό ή μπάνιο με συζήτηση. Οι μικροί, όμως, είχαν μια ακόμα πιο παιχνιδιάρικη διάθεση. Δεν ξέρω, αν είναι το μέρος και το αίσθημα ελευθερίας και ξεγνοιασιάς που προσφέρει. Δεν ξέρω αν είναι η εποχή, το καλοκαίρι, που σου αλλάζει διάθεση. Δεν ξέρω αν είναι η δική μας διάθεση και χαλάρωση (δεν κοιτάς στις διακοπές το ρολόι, δεν σε κυνηγάει ο χρόνος) που επηρεάζει και τα παιδιά.

Έπαιζαν με τα ίδια παιχνίδια σαν να ήταν για πρώτη φορά. Με περισσότερο κέφι, με περισσότερη φωνή, με περισσότερα γέλια. Χάζευα τα προσωπάκια τους και κρυφά γελούσα. Μάλλον χανόμουν για λεπτά με αυτό το «κουκουβαγίστικο» ύφος όταν τα έβλεπα να παίζουν μεταξύ τους γιατί η μια μου παραμυθένια έλεγε: Μαμά, τι μας κοιτάς; Και εγώ επανερχόμουν με ύφος σοβαρό και έκφραση «σε πήραν χαμπάρι χαζομαμά, χαζονονά, χαζοφίλη»!!!

Και του χρόνου!!!