Πριν 4 χρόνια και 12 ώρες, βιαστικά (ως προς την ημερομηνία) αλλά τόσο ήρεμα, έκαναν την πρώτη τους δημόσια εμφάνιση οι «παραμυθένιες» μου.

Στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Πρώτη εμφάνιση της μιας «παραμυθένιας» μου με πυκνό μαύρο μαλλί που τραβούσε με δύναμη με το ένα χεράκι της. Η νεογνολόγος τη σήκωσε ψηλά να μας τη δείξει, λέγοντας: Αυτή από τώρα τραβάει τα μαλλιά της… Και κλάμα τόσο δυνατό!! Ακόμα και τώρα μιλάει, εκφράζεται, τραγουδάει με δυνατή φωνή. Και μου τη δίνουν αγκαλιά και το κλάμα σταματά. Με τα μάτια ανοικτά να με κοιτά, σαν να μου λέει γιατί άργησες να με πάρεις αγκαλιά; και εγώ να ψελλίζω: Απίστευτο και να τη φιλάω.

Η άλλη «παραμυθένια» με ξανθό ίχνος από μαλλιά και ένα κλάμα τόσο παραπονιάρικο, σαν να θέλει να μας πει: γιατί με ξυπνήσατε βραδιάτικα;. Μάλλον η αδερφή της βιάστηκε να εμφανιστεί, χωρίς να την ρωτήσει. Τη παίρνω αγκαλιά, κλείνει τα ματάκια της και κοιμάται τόσο ήρεμα.

Και πάμε στο σπίτι μας. Τι να πρωτοθυμηθώ;

Τάϊσμα x 2, ρέψιμο x 2, αλλαγές πάνας x 2, μπανάκι x 2…. Όλα x 2 αλλά θα τα έκανα όλα πάλι από την αρχή.

Και η μυρωδιά μωρού x 2!!! Ακόμα και τώρα λατρεύω να μυρίζω τα μαλλάκια τους. Μόνο που τώρα, 4 χρόνια μετά, έχουν μακριά μαλλιά γεμάτα στέκες, κοκκαλάκια και όλα όσα αρέσουν στις μικρές πριγκίπισσες.

Ήσυχα μωρά, αναπληρώνουν γρήγορα το μικρό βάρος της γεννήσεως τους (όταν τις πρωτοείδε η μαμά μου είπε: σαν δυο μικρές πορσελάνινες κούκλες είναι) και έρχεται γρήγορα η στιγμή που στέκονται στα ποδαράκια τους και είναι έτοιμες να ανοίξουν τα φτερά τους να φύγουν από την αγκαλιά της μαμάς. Μα, από τώρα να περπατήσουν, είναι μόνο 9 μηνών (« πρώτη κρίση» δική μου, θα φύγουν από τη μαμά)!!!!

Και γίνονται τα πρώτα βήματα και εγώ μέσα στο άγχος μήπως πέσουν. Αλλά αυτές καμαρώνουν. Η μια «παραμυθένια» κάνει μόνη της τα πρώτα της βήματα στον 10 μήνα και με καμάρι (δεν θα ξεχάσω ποτέ τα γέλια της μαμάς μου όταν την είδε) να μας χαιρετάει που περπάτησε. Και παύση, μέχρι να τα καταφέρει και η άλλη «παραμυθένια». Σύντομα, περπατάνε μαζί. Πάντα, η μια περίμενε την άλλη σε κάθε πρόοδο.

Και τώρα, 4 χρόνια μετά, όταν είναι χαρούμενες πολύ, ανοίγουν τα χεράκια τους και τρέχουν φωνάζοντας με όλη τους τη δύναμη: Πετάωωωωωω!!

Τάισμα x 2. Γάλα, γάλα, τόνους γάλα.

Και τώρα, 4 χρόνια μετά, κάνω ότι έκανε και η δική μου η μαμά, ρωτάω: Τι θα φάμε αύριο; Και οι προτάσεις βροχή….

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που για πρώτη φορά τις αποχωρίστηκα. Έπρεπε να επιστρέψω στην εργασία μου και η μόνη λύση για εμάς ήταν να πάνε παιδικό σταθμό. Μέχρι τότε ήμασταν αυτοκόλλητες.

Μόλις 20 μηνών, άνοιξε η πόρτα του παιδικού σταθμού, γελαστές και με θάρρος τρύπωσαν σε μια αίθουσα με άλλα παιδάκια για να παίξουν. Κλείνοντας η πόρτα, πέρασα τη «δεύτερη κρίση» μου. Θα είναι καλά; Θα τις προσέχουν; Άγχος, αγωνία και δάκρυα από εμένα. Τηλέφωνα στο παιδικό σταθμό, για να παίρνω την ίδια απάντηση, μην ανησυχείτε, όλα καλά. Επιστρέφουν στο σπίτι με το σχολικό και με το που ανοίγει η πόρτα του σχολικού ακούγονται δυο γλυκές χαρούμενες φωνούλες να λένε: μαμά. Το έλεγαν τόσο χαρούμενα και γλυκά που, εκτός από το ότι καθησυχάστηκα ότι περνούσαν ωραία στο παιδικό σταθμό, για αρκετό καιρό κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα του σχολικού μαζί με τις δικές μου τουλάχιστον άλλα 5 παιδάκια έλεγαν μαζί τους: μαμά!!

Και τώρα, 4 χρόνια μετά, γελαστές και με το ίδιο θάρρος ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου, χορεύουν και απαγγέλουν στις παιδικές παραστάσεις που διοργανώνει ο παιδικός σταθμός.

Παιχνίδια, τραγούδια, χορός, παραμύθια κάθε μέρα στο σπίτι από τότε που γεννήθηκαν.

Και τώρα, 4 χρόνια μετά, αυτό το παιδί που είχα μέσα μου καλά κρυμμένο, να μην θέλει να ξανακρυφτεί αφού τώρα έχει δυο «παραμυθένιες» για παρέα.

Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να γράψω (που να χωράει σε ένα κείμενο) για αυτά τα 4 χρόνια;

Τα Σ’ αγαπάω μαμά, που δεν χορταίνω να ακούω;;

Τα θα μου λείψεις μαμά, πριν τον ύπνο γιατί θα κοιμηθούν και δεν θα με βλέπουν;;;

Οι αυθόρμητες παιδικές τους ατάκες;;;

Τα κλάματα μετά από χτυπήματα ή ζαβολιές και η ανάγκη τους να τις αγκαλιάσω, να τις φιλήσω για να γιατρευτούν;;;

Τα γέλια τους, τόσο διαφορετικά σε ένταση και ήχο;;;

Είναι τόσα πολλά……

Είναι τόσο λίγα μπροστά σε αυτά που θα έρθουν….