Την Δευτέρα επέστρεψαν απο το παιδικό σταθμο οι “παραμυθένιες” μου και είχα μια ευχάριστη έκπληξη.
Εκτός απο τα στολισμένα τους κεφαλάκια με το χάρτινο κόκκινο φέσι που έφτιαξαν με τη δασκάλα τους, είχαν μάθει τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου.
Στάθηκαν μπροστά μου με περηφάνεια και μου είπαν:

Ναι, απάντησα δίχως ίχνος υποψίας τι ήθελαν να μου πουν.

Οι Έλληνες είπαν πριν πάρα πολλά χρόνια, οι φωνές τους δυνάμωσαν στο σημείο αυτο και ενώθηκαν, Καλύτερας μια ώρας ελεύθερη ζωή παρά 40 χρόνια σκλαβιάς κ φυλακής.

Και τότε δεν ξέρω αν ήταν η περηφάνεια της μαμάς, η περηφάνεια της Ελληνίδας ή και τα δύο μαζί αλλά μια ανατριχίλα ένιωσα.
Οι δασκάλες μίλησαν στα παιδιά για το τι συνέβη τότε (με σωστό τρόπο ανάλογο της ηλικίας τους αφού είναι παιδάκια παιδικού σταθμού).
Ήξεραν για την Μπουμπουλίνα και τον Κολοκοτρώνη.
Με την αθωότητα της ηλικίας τους με ρώτησαν:

Μαμά, γιατί το έκαναν αυτό;( εννοώντας τους Τούρκους). Ήταν κακοί;
Τους εξήγησα (σκεπτόμενη την ηλικία τους) πως κάποιες φορές οι άνθρωποι θέλουμε κάποια πράγματα που δεν μας ανήκουν και με άσχημο τρόπο θέλουμε να τα αρπάξουμε και αυτό δεν είναι σωστό.
Η συζήτηση τελίωσε με την μια να τρέχει μέσα στο σπίτι φωνάζοντας: