Οι μέρες περνούσαν ευχάριστα αλλά το καλοκαίρι τελείωνε. Η μαμά  της, πριν φύγει για διακοπές στη γιαγιά και το παππού, της είχε πει ότι το φθινόπωρο θα πάει σε ένα άλλο σχολείο. Εκεί θα μάθαινε να γράφει και να διαβάζει. Όλα αυτά, τότε, της φαινόντουσαν μακριά. Τώρα, όμως, είχε αγωνία γιατί πλησίαζε η στιγμή που θα πήγαινε σε αυτό το νέο σχολείο.

Πως θα ήταν αυτό το νέο σχολείο; Οι συμμαθητές της; Θα έκανε νέους φίλους; Η δασκάλα της; Θα τα κατάφερνε να μάθει να διαβάζει και να γράφει;

Επιστρέφοντας στη πόλη, η μαμά της είχε μια έκπληξη. Θα πήγαιναν στα μαγαζιά να αγοράσει φόρεμα, παπούτσια και μια σχολική τσάντα. Η Ζωή διάλεξε ένα φορεματάκι με λουλούδια και ροζ παπουτσάκια. Στο κατάστημα με τις σχολικές τσάντες η Ζωή είχε μπερδευτεί με τις τόσο πολλές όμορφες τσάντες. Τελικά επέλεξε μια καφέ τσάντα με τη μορφή μιας κουκουβάγιας. Η μαμά της είπε πως στην αρχαιότητα η κουκουβάγια ήταν σύμβολο της σοφίας.

Έφτασε και η ημέρα που η Ζωή θα πήγαινε για πρώτη φορά στο νέο σχολείο. Η μαμά της τη ξύπνησε, της έφτιαξε το αγαπημένο της πρωινό, γάλα και βάφλα με μέλι και χτένισε τα μαλλάκια της βάζοντας της και ένα ροζ φιογκάκι.

–Ζωή, είσαι σαν την άνοιξη με αυτό το λουλουδάτο φόρεμα, είπε ο μπαμπάς της.

Η Ζωή δεν απάντησε. Είχε πολύ αγωνία για το νέο σχολείο. Η μαμά της κατάλαβε την αγωνία της και της είπε:

-Ζωή, ξέρω πως έχεις αγωνία για το σχολείο. Ξέρω, όμως, ότι θα το αγαπήσεις. Θα γνωρίσεις καινούρια παιδάκια, καινούρια δασκάλα.
-Μαμά, και αν δεν καταφέρω να μάθω να γράφω; είπε με παράπονο η Ζωή.-Είμαστε σίγουροι οτι θα τα καταφέρεις. Θα συναντήσεις και δυσκολίες αλλά εμείς είμαστε εδώ για να σε βοηθήσουμε, όποτε μας χρειαστείς. 
Η Ζωή ένιωσε καλύτερα αλλά είχε αγωνία γιατί όλα θα ήταν καινούρια, σχολείο, φίλοι, δασκάλα.
Η μαμά της την πήρε αγκαλιά και της είπε:
-Θυμήσου όταν σου πήραμε ποδήλατο. Στην αρχή φοβόσουν ότι δεν θα τα καταφέρεις. Προσπάθησες να μάθεις, τα κατάφερες και το αγάπησες. Έτσι και με το σχολείο. Είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις και θα το αγαπήσεις.

Η Ζωή πήρε τη τσάντα της και κράτησε από το χέρι τη μαμά της. Έφθασαν έξω από το σχολείο. Η πόρτα της φάνηκε τεράστια και κράτησε πιο σφιχτά το χέρι της μαμάς της.

Παιδάκια έτρεχαν στην αυλή, μαμάδες συζητούσαν και η Ζωή κολλημένη πάνω στη μαμά της. Ένα κοριτσάκι πλησίασε:

–Πως σε λένε; Εμένα με λένε Μαριάννα. Πολύ όμορφο το φόρεμα σου. Θες να γίνουμε φίλες; τα είπε όλα με μια ανάσα.

Η Ζωή τη κοίταξε και χαμογέλασε. Πως μιλούσε τόσο γρήγορα, σκέφτηκε.

–Θέλω. Με λένε Ζωή, είπε και άφησε το χέρι της μαμάς της.

Η Μαριάννα άρπαξε από το χέρι τη Ζωή και έτρεξαν προς τα υπόλοιπα παιδιά. Η Μαριάννα σύστηνε τη νέα φίλη της σε όλα τα παιδιά. Η Ζωή άρχισε να αισθάνεται καλύτερα.

Το κουδούνι χτύπησε. Τα παιδιά πέρασαν στις τάξεις τους. Ήρθε η στιγμή να γνωρίσουν τη δασκάλα τους. Μια γλυκιά δεσποινίδα με γυαλιά μπήκε στη τάξη.

-Καλημέρα, παιδιά. με λένε κυρία Σοφία και θα είμαι η δασκάλα σας, είπε χαμογελαστά.

Η Ζωή σκέφτηκε ότι η δασκάλα της ήταν πολύ γλυκιά και τελικά φαίνεται ότι θα περάσει όμορφα στο σχολείο.

Επέστρεψε στο σπίτι της ενθουσιασμένη. Σε μια μόνο μέρα γνώρισε τόσα παιδάκια και μια γλυκιά δασκάλα.  
Είχε δίκιο η μαμά μου, αρκεί μόνο να προσπαθήσω και όλα θα πάνε καλά, σκέφτηκε και αγκάλιασε σφιχτά τη μαμά της.